Nadziei czy nadzieji?

nadziei-czy-nadzieji

Przygotowując ten wpis nie tracimy nadziei, że rozwiejemy wszelkie wątpliwości odnośnie tego, jak odmienia się ten piękny rzeczownik w języku polskim. Problematyczne bowiem okazują się nie wszystkie przypadki.

Na wstępie warto jednak zaznaczyć, że w każdej sytuacji, w której pojawia się wątpliwość odnośnie tego, czy poprawny zapis to nadziei czy nadzieji, odpowiedź jest taka sama  – zawsze nadziei.

A zatem w odmienia liczby pojedynczej rzeczownika nadzieja, wygląda to następująco:

Mianownik (kto? co?): nadzieja

Dopełniacz (kogo? czego?): nadziei

Celownik (komu? czemu?): nadziei

Biernik (kogo? co?): nadzieję

Narzędnik (z kim? z czym): nadzieją

Miejscownik (o kim? o czym?):  nadziei

Wołacz:  nadziejo

W odmianie liczby mnogiej, w dopełniaczu także występuje przypadek nadziei, a nie nadzieji.

Przykłady:

Nie ma już nadziei na zatrzymanie procesów degradacji środowiska naturalnego.

Rozmawiali o nadziei na poprawę sytuacji.

Przyglądał się nadziei, która rodziła się w ich sercach.

Mamy nadzieję, że już teraz wyraz ten nie sprawi Wam problemów.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Witryna jest chroniona przez reCAPTCHA i Google Politykę Prywatności oraz obowiązują Warunki Korzystania z Usługi.